ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΓΟΝΤΖΑΣ

Αρθρογραφία  

arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
arrow
 






 

Loading

     Γιατί πήγα στο συλλαλητήριο (ΤΑ ΝΕΑ- Γνώμη)
-- 07/06/2018

  

   

 

Στη μικρή ζωή μου έχω συμμετάσχει σε πάμπολλα συλλαλητήρια! Μερικές φορές, κάτω από δύσκολες συνθήκες.

Κραυγάζοντας και γράφοντας:

  • «Ένα - Ένα - Τέσσερα». Για την υπεράσπιση της συνταγματικής δημοκρατικής νομιμότητας.
  • «Ένωση - Ένωση». Για την απελευθέρωση της σκλαβωμένης Κύπρου!
  • «Προίκα στη Παιδεία». Ζητώντας περισσότερα κονδύλια σε μια καχεκτική παιδεία. Και κατάργηση των ανισοτήτων στις ευκαιρίες μόρφωσης και ζωής.
  • Με σεξιστικά συνθήματα! Για την πλήρη απαξίωση και απονομιμοποίηση της «αποστασίας» και του Βασιλιά.
  • «Σήκω Γέρο να μας δεις», Για την πιο ακραία εκδήλωση ανυπακοής στη Φύση και στη «χούντα».
  • «Οι προδότες στο Γουδί». Στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης! Για την αυστηρή τιμωρία των Απριλιανών. Αποκλείοντας, φυσικά (κάτω από νέες δικαιοπολιτικές αναζητήσεις), τον τουφεκισμό τους.

Αρχικά, συμπορεύτηκα στις «Πορείες του Πολυτεχνείου». Με βαθύ αίσθημα την απότιση τιμής σε όλους όσοι, στα χρόνια της Δικτατορίας, βασανίστηκαν, εξορίστηκαν, ή και έχασαν τη ζωή τους. Μετά, αραίωσα. Είχαμε, στο μεταξύ, χωριστεί σε «μπλόκα» με διαφορετικά συνθήματα, «πλακάτ» και «πανό». Έτρεξα στο «θεϊκό», σε αριθμούς και πάθη, συλλαλητήριο για τον Αντρέα Παπανδρέου. Δεν άντεχα να είναι η Δικαιοσύνη εργαλείο ευτελισμού και εξόντωσης πολιτικών αντιπάλων, με «pampers» και άλλα χυδαία και αηδή κατασκευάσματα και περιεχόμενο .

Τελευταία φορά, στην αρχή της χρονιάς, συμμετείχα στο μεγαλειώδες συλλαλητήριο των εκατοντάδων χιλιάδων συμπολιτών μας, στο Σύνταγμα, για το «Μακεδονικό» (ή το «Σκοπιανό», αν έτσι θέλετε). Προσήλθα μόνος μου. Και με λίγους φίλους μου. Το θέμα, ο πυρήνας των ομολογημένων στόχων του και ο ειρηνικός χαρακτήρας του με γοήτευσαν και με έβρισκαν σύμφωνο.

Το «Μακεδονικό» είναι πολύ σοβαρό εθνικό ζήτημα. Αναγνωρίζω στους γείτονές μου το δικαίωμα ύπαρξής τους, ως Κράτος. Ως Έλληνας δεν το επιβουλεύομαι. Τα «Σκόπια» έχουν  ένα βαθύτατο αλυτρωτικό χαρακτήρα και φύση. Αποδεικνύεται από τη σύντομη ιστορική τους, μέχρι σήμερα, πορεία. Την επιλογή του ονόματος. Τις συνθήκες και περιστάσεις επιλογής. Το Σύνταγμά τους. Αυτά που διδάσκουν στα σχολεία τους και τις εμβληματικές, πολιτισμικές επιλογές τους.

Πήγα... Γιατί δύσκολα εμπιστεύομαι το πολιτικό προσωπικό εκείνου του Κράτους. Τον Σεπτέμβριο του 1995 συνομολογήσαμε μαζί τους μια «ενδιάμεση συμφωνία». Αυτή επέβαλε έναν δεσμευτικό «κώδικα συμπεριφοράς». Οι γείτονές μας παραβιάζουν συστηματικά, καθ' όλη τη διάρκειά της , το γράμμα και το πνεύμα της συμφωνίας.

Πήγα... Γιατί θέλω να βρεθεί μια βιώσιμη λύση. Απέκρουα και αποκρούω ρητά τις σκέψεις να τα αφήσουμε όλα για αργότερα. Κάτι τέτοιες αντιλήψεις είναι περίπου τυχοδιωκτικές και άτολμες.

Πήγα... Όχι για να βοηθήσω κάποιους για να κάνουν καριέρα. Ούτε για να ανεχτώ τέτοιες «μωρές» φιλοδοξίες. Ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια των εκπροσώπων μας. Αυτό ήθελα. Και αυτό αποδείχθηκε.

Πήγα... γνωρίζοντας και αγνοώντας το τι θα έλεγαν γνωστοί και άγνωστοι. Ήθελα να αποδείξουμε ότι δεν ήμασταν εθνικά ηττοπαθείς. Όπως επιχειρούν να μας καταστήσουν ορισμένοι. Ακόμα και μέσα στην καυτή λάβα της πολυπαραγοντικής κρίσης που βιώνουμε. Το ΄χουμε αποδείξει από παλιά. Στα καίρια προβλήματα της πατρίδας μας, γινόμαστε ξανά μεγάλοι.Δεν είναι επιχείρημα ο αριθμός των Κρατών που έχουν αναγνωρίσει τους γείτονές μας ως «Μακεδονία». Ούτε «όχλος», όπως μας χαρακτήρισε χωρίς την ελάχιστη ντροπή, ο Πρωθυπουργός της χώρας μας. Κάτι που αποδεικνύει το μεγάλο φόβο του στο λαό.

Πήγα... Δεν είμαι ακροδεξιός... Δεν είμαι εθνικιστής... Δεν είμαι αρχαιολάγνος... Δεν είμαι λαϊκιστής... Ούτε και οι φίλοι μου και οι παρέες μου...

Και, απ' όσα θυμόμαστε, στις κρίσιμες ώρες των τελευταίων δεκαετιών, σταθήκαμε στη σωστή μεριά. Με συνέπεια. Με πείσμα. Και με πεποίθηση αγώνα.

Άλλωστε, γιατί να εκχωρήσουμε το άρθρο 11 του Δημοκρατικού Συντάγματος μας, για την ελευθερία του συνέρχεσθαι, στο Ρουβίκωνα; Ή, μόνο στο Ρουβίκωνα και στις αντεξουσιαστικές συλλογικότητες;

«ΤΑ ΝΕΑ», Γνώμη, 07.06.2018

 

 


Share |
 
papa
Ανοίξτε την Βουλή! Επιτρέπεται σύγχυση στα εθνικά θέματα; ¨Πορεία στην Ομίχλη της Κρίσης¨

 

 

Το ότι δεν φταίνε τα θύματα είναι, περίπου, βέβαιο. Τα περισσότερα δεν ήταν καν κάτοικοι της περιοχής. Να φταίνε, άραγε, τα μι

Το non paper της αμερικανικής πρεσβείας και η τουρκική επιχειρηματολογία για το τέλος ισχύος των διεθνών συνθηκών.

Επ

 

 

Πάρα πολύς κόσμος παραβρέθηκε στην παρουσίαση του βιβλίου του Αντώνη Βγόντζα ¨Πορεία στην Ομίχλης της Κρί

 

«ΔΙΚΗ»

20  χρόνια μετά την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου

Εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα, 2009
<

webdesign by mediapro || content management by fgcms